Jakoś się nazywał, mniejsza jak

I chodziło o opowiadanie po angielsku. Jedynym problemem był fakt, że limit był jak standardowe opowiadanie szkolne 200-250

Ograniczyło mnie to, ale w końcu wyszło coś, co mnie się podoba.

I was woken up by the blinding sunlight. It was shining through the branches and falling on my face. I raised myself. The night under the great oak tree was very refreshing. An intriguing thought crossed my mind when I looked once again at that tree. I wondered, what its story was, what it had seen and experienced. 
''It's stupid,'' I said to myself while shaking my head to get rid of it. 
I picked up my bag and started walking. I had a long trip ahead of me and also a long trip behind. I didn’t remember what made me roam. I had been wandering the world simply because I had nothing else to do. 
After a while, in the forest I was crossing, I noticed an unnatural light somewhere among the trees. I followed it. I kept walking but the light didn't want to come any closer. Suddenly, it disappeared and I was left like a fool in the middle of the forest without any idea how to get out. At that very moment, a creature made of light appeared in front of me and said,
 ''You are lost,'' I nodded. ''We will help.''
 ''We?'' I asked thrilled.
 ''The way will be shown but you will have to change into an oak for one year. Then, you'll be brought back.''
And suddenly, I lost my senses and gained awareness of the light, water and soil.
 But ''they'' lied. The four seasons came and went. And I waited forever.

Równo 250

Cięte z bodaj 400. Wyciąłem dwa wątki i dwie postaci drugoplanowe, ale mniejsza.

Może kiedyś przetłumaczę.

Cóż. Pierwsze, co mi do łba przychodzi to to, że tak naprawdę niewiele mnie to obchodzi. Zasadniczo zestawienie mojej skromnej osoby ze światem wydaje sie być tylko zabiegiem mającym na celu dodać jakiś dziwny akcent do owego świata, bądź dać jakieś tło dla mojej osoby.

Ta. To na pierwszy rzut oka.

A jakby się zagłębić w temacie? No cóż.

Ja. Siedzę po turecku na łóżku z laptopem przed sobą i lekko się garbiąc stukam w klawisze. Obok leży gitara basowa i pałeczki perkusyjne. Łóżko oczywiście jest niepościelone, bo po co je ścielić jak i tak wieczorem znowu będę musiał się bawić w rozkładanie tego wszystkiego.

Mniejsza zresztą. Pokój. Mój mały świat.

Teraz pewnie powinienem zadać pytanie w jakim kontekście był zadany temat. Ale czy ktokolwiek mi odpowie? Nie lubię ze sobą gadać.

Co ja tak właściwie robię. Jestem. Bo czasem zdarzy mi się pomyśleć. Ale nie robie tego zbyt często, bo doszedłem do wniosku, że nie ma sensu. Świat działa tak, że żeby nie mieć zbędnych rozkmin i dramatów wystarczy nie myśleć i działać tak, jak chcą inni. I tylko w przypadku jakiegoś wybitnego zapotrzebowania włączyć mózg i sprawić żeby ludzie nie wiedzieli co się dzieje. Czasem jest to zabawne. Szczególnie jak ludzie widzą cię po raz pierwszy z takiej strony. Kolesia, któremu wszystko zwisa, który nie przejmuje się niczym i który wszystko zwykł zbywać kilkoma powtarzającymi się kwestiami typu: „No i?”, „Ta...”, „Wali mnie to.”, „Co mnie to obchodzi?”, bądź po prostu wzruszeniem ramion, widzą w sytuacji, w której jest skłonny zrobić prawie wszystko, żeby coś osiągnąć. Działania oparte są na filozofii Sun Tzu, czyli na filozofii delikwenta, który napisał „Sztukę Wojny”. I z owego traktatu wojennego we łbie najbardziej zakodowały mi się dwie rzeczy. Pierwsza, tzw. „know your enemy”, a drugie: “don’t let your opponent to know you”.

Zastanawiam się i zastanawiam i dochodzę do wniosku, że tak na prawdę można by wcisnąć reset i odpalić świat od nowa. Albo mógłbym rzucić wszystko to co tu jest i wyemigrować gdziekolwiek. Są jednak dwie rzeczy, które mnie przed tym powstrzymują. Drugą z nich jest rodzina. Co ja bym zrobił, gdybym wyjechał gdzieś w pizdu? Tu mam jedzenie, dach nad głową i w ogóle. Jebany materialista...

A pierwsza z tych rzeczy... Jest. I to wystarczy jak na razie. Żeby była w jakikolwiek sposób.

Niektórzy ludzie dziękują mi za to, że jestem. Tak po prostu. I to różni ludzie. Często się nieznający. Dziwi mnie to i troszkę przeraża, ale co mogę zrobić? Kiedyś rozmawiałem z jedną personą i rozmowa zaszła na to, jak różni ludzie mnie widzą. Padło zdanie: „Fajnie się z tobą żyje, jak ci nie odpierdala. A jak ci odpierdoli, jesteś nieznośny.”

Może.

Nie będę się specjalnie dla nich zmieniał.

- Jestem tu dziś, by zaprezentować największe odkrycie całego świata, a może nawet wszechświata – człowiek stał na podium, koło mównicy. Jego drugiej stronie stało coś prostopadłościennego, przykrytego zielonym materiałem. – Chcę zaprezentować maszynę, która przekształca dusze w widzialną, materialną formę.
Kiedy to mówił, podszedł do przykrycia i pociągnął za jego róg. Oczom wszystkich ludzi znajdujących się w pomieszczeniu ukazało się wysokie na dwa metry, szerokie na jeden, metalowe pudło. Może ów człowiek chciał zafascynować obecnych milcząc, ale usłyszał tylko:
- Czyli chce nam pan powiedzieć, że dusze, życie pozagrobowe i temu podobne bzdury istnieją?
- Nie – mężczyzna stojący na podium zaśmiał się. – Nie w sposób, w jaki religie tego świata o tym mówią. Zastanawialiście się kiedyś, co się dzieje z ludzką pamięcią po śmierci? Pewnie sądzicie, że te informacje są wciąż w mózgu denata. Nic bardziej mylnego. Po śmierci wszystkie te dane, wraz z zapisem charakteru dostają do otoczenia. Ale nie w wymiarze, w jakim my, ludzie, żyjemy. Ten wymiar można zobaczyć tylko w dość specyficznych okolicznościach. I oczywiście można zabrać coś stamtąd, jeśli takich okoliczności zdarzy się wiele. Zdołałem się dowiedzieć, jakie to okoliczności i moja maszyna te okoliczności stwarza i zabiera z tamtego wymiaru fragmenty dusz. Nie wiem, czemu dusze materializują się tutaj w postaci płynu, ale jest to dość... komfortowe.
- Co ma pan na myśli? Do czego służy płynna dusza?
- Mój asystent wypił jedną porcję i tymczasowo zyskał nową osobowość.
- Tylko chwilowo?
- Tak.
- Może pan nam pokazać, jak to działa?
Człowiek z podium wyszedł na chwilę z pomieszczenia i wrócił z młodym mężczyzną. Nacisnął przycisk na maszynie i w szklance stojącej w zagłębieniu urządzenia po chwili pojawił się płyn. Młodzieniec sięgnął po szklankę i zamierzał wypić płynną duszę, ale ktoś zapytał:
- A co jeśli ta „inna osobowość” będzie osobowością mordercy albo kogoś podobnego?
- O to proszę się nie martwić. Płynna dusza składa się ze zmieszanych wielu kawałków różnych ludzi, a procentowa ilość wspomnień i charakteru mogłaby jedynie sprawić, że mój asystent stałby się odrobinę bardziej wredny –Wynalazca zaśmiał się. – Co mu już chyba nie grozi.
Młody mężczyzna wyszczerzył zęby i wypił płyn.
Wynalazca skraplacza dusz oczywiście nie mógł wiedzieć, że w miejscu, w którym odbywała się prezentacja było największe skupienie złych elementów dusz na całym świecie.
To była historia początku Trzeciej Wojny Światowej. Mam nadzieję, że czytanie tego uczyni czas oczekiwania na upadek bomby atomowej odrobinę milszym.
Chciałbym także przeprosić za mój wynalazek. Prosiłbym także, żebyście pomodlili się w tych ostatnich minutach życia za mnie do Boga Najwyższego, niezależnie, jak Go zwiecie. Nie będę miał wam tego za złe, jeśli tego nie uczynicie. Bóg karze nas wszystkich za moje błędy.
Będzie mi bardzo przykro do końca mego życia.
I po nim. Bo wiem, że zaświaty istnieją.